*

 

"Where to Miss?"
 "To the stars."

  

; 4

Dus. We zijn ondertussen een paar maand verder na mijn laatste post en om eerlijk te zijn heb ik al vooruitgang geboekt, en lijkt het alsof ik nu druk bezig ben met stappen achteruit zetten. 

Ik weet het niet goed. In tegenstelling tot vorig jaar, zit ik bij de beste van de klas, ik heb goede punten, let goed op, zeg niks in de klas.. maar ik heb ook niemand in de klas waar ik mee praat. Gewoon, niemand. Ik dacht dat het misschien wel zou beteren, naar mate de maanden verstreken, maar er zijn nu al drie maanden weg en nog steeds heb ik niemand en voel ik me niet comfortabel met mijn klasgenoten. Ze zijn gewoon allemaal zo anders dan ik. Ze zijn druk bezig met seks en relaties en feesten en drugs en vrienden en weet ik veel wat. En ik? Ik ben bezig met internet, muziek, films waar niemand naar kijkt, en feestjes en vrienden? Hah, dacht het niet. Vrienden heb ik niet echt. Als het 'speeltijd' is, sta ik te wachten op m'n zus en haar vrienden. Tijdens de middag zit ik bij haar en als ze op stage is, probeer ik zo lang mogelijk in de lockers te zitten of zit ik in de  bijles of probeer ik bij de leerlingen van mijn vorige klas te staan. Maar, om eerlijk te zijn voel ik me daar ook niet zo welkom meer.. Ik voel me niet echt 'een' met de groep. Niet meer. Vorig jaar was het anders, dan was ik echt in de groep betrokken, maar nu heb ik het gevoel alsof telkens ze me zien komen ze zich het liefst zouden willen omdraaien en weglopen. En, ohja, mijn beste vriendin? Guess what? Dat heb ik ook al verpest. Ze gaat nu naar een andere school, maar ze had het moeilijk. Ze wou terug komen naar mijn school, en was daar heel de tijd over aan het praten, en mij aan het blij maken dus, en op een moment beslist ze dat ze toch op de nieuwe school blijft. Ik was teleurgesteld, geïrriteerd en kwaad omdat ze met m'n voeten aan het spelen was. Althans, zo voelde het voor mij. Waar komt het nu op neer? We hebben een tijd niet gepraat en nu, heel af en toe smsen we elkaar. En als we dat doen voel ik me zo ongemakkelijk en belachelijk. Alsof ik een spel uit niks gemaakt heb. Gewoon. Awkward. 

Het is gewoon alsof, altijd als er iets goed gebeurt in m'n leven of ik iemand heb waarmee ik goed kan praten, ik het altijd moet verpesten. Het is net alsof ik een vervaldatum heb met vrienden. Maximum twee jaar, daarna gaat er altijd iets fout.

Soms vraag ik me echt serieus af waarom dit altijd bij voorvalt. Misschien ben ik het gewoon niet waard?
Misschien zou het goed zijn, voor mezelf en de mensen rondom mij, als ik in slaap val en niet meer wakker wordt. Ach, we zien wel zeker?  

Later,
Hannah Jayne. 

; 3

Het schooljaar is gedaan.

Het is gewoon gedaan. Het is over. Echt, over.

En ik weet niet hoe ik me daarbij moet voelen. Een deel van mij schreeuwt het uit van plezier; VAKANTIE!
Een ander deel wil dan weer de handen over de oren slaan en krijsen dat het niet mag. Dat het niet mag over zijn. Ik wil niet dat het over is.

De reden?
Ik ga naar een andere richting, laat mijn hele klas achter en mijn 'beste vriendin' gaat naar een andere school. Ik wil zo graag mee naar het volgende jaar, maar ik kan niet. Ik mag niet.
En ik wil niet dat mijn beste vriendin, we noemen haar Vy,  naar een andere school gaat. Ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet.

Ik wil wenen totdat ik in slaap val en hopen dat 't gewoon een droom was en dat ik de volgende morgen terug naar school moet. Naar mijn klas, met mijn klasgenoten, met mijn beste vriendin, met mijn lieve leerkracht. Naar MIJN vertrouwde omgeving.
School is goed. School is goed. School is goed. Laat me alsjeblieft terug naar mijn klas gaan. Alsjeblieft.

; 2

This is the story of a girl who cried a river and drowned the whole world.

; 1

Mijn gedachten zijn altijd al een valkuil geweest. Ze lokken me naar de meest vreselijke gedachten die een mens ooit kan hebben, en eerlijk gezegd ben ik er niet eens meer bang voor. Ik ben het, na al die jaren, al gewoon hoe mijn gedachten werken. Ik begin bij een positieve gedachte en eindig bij een optie hoe ik ervoor kan zorgen dat ik sterf zonder zelfmoord te plegen of hoe ik een brief kan schrijven naar mijn familie, waarin ik hen alles uitleg hoe ik me ooit gevoeld heb, en afscheid neem. Ik zie al voor me hoe terwijl zij de brief vinden en lezen, ik al lang op een of andere bus of trein zit, mijn gsm uit, mp3 in mijn oren en mijn rugzak en koffer met kleren en spullen die ik nodig heb, naast me.

 

Ik zou het zo doen. Mijn gedachten hebben al zoveel controle over me dat ik het gewoon zou doen. Ik zou nu een blad papier kunnen nemen, mezelf leegschrijven tot er geen enkele emotie meer in mijn lijf zit en de volgende ochtend, in plaats van naar school te vertrekken met mijn boekentas vol boeken, een rugzak vol spullen en een koffer vol kleren, te vertrekken naar overal en nergens. Om ergens te stranden waar ik nog nooit ben geweest en waar ik waarschijnlijk ook nooit zou heen gaan. Mijn gedachten hebben me al zover in dat zwarte gat getrokken dat het te moeilijk wordt om eruit te klimmen. Ik heb al zoveel moeite gedaan om me beter te voelen, om gelukkig te zijn.. maar heeft het geholpen? Zie ik een gelukkig en blij meisje als ik in de spiegel kijk? Is de glimlach die ik telkens op mijn gezicht zet, echt? Nee. Nee, zo is het niet.
Geluk lijkt overal te zijn behalve bij mij. Ik zoek me er suf naar, maar telkens als ik geluk op het spoor ben, vindt het een ontsnappingsweg die ik niet ken en zie ik het voor de eerst komende maanden niet meer terug.  Ik zie geen reden om mezelf nog harder te kwellen en te proberen met veel vallen en weinig opstaan, als ik mezelf ook gewoon kan laten vallen. Ik kan mezelf laten wegkwijnen in die put. Ik sta op het randje van de afgrond en eerlijk gezegd heb ik het niet moeilijk om mezelf met volle overtuiging over de rand te smijten.  Ik zie er niet naar uit om mezelf nog meer te kwellen en valse hoop te geven dat het wel goed gaat komen, terwijl ik weet dat het niet zo is. Ik kan nog zo hard mijn best doen om uit die diepe put te raken, ik weet dat als ik een paar stappen naar boven ben geraakt, ik binnen de kortste keren het dubbel aantal stappen weer wegzak.

 

Waarom zou ik nog moeite doen?
Het is zoveel gemakkelijker om gewoon mee te gaan met alle negatieve gedachten en negatieve gevoelens. Die zijn echt. Die vertellen de waarheid. Ik kan liegen tegen mezelf. Dat kan ik heus wel. Maar kan ik het voor de rest van mijn leven? Kan ik mezelf blijven voorliegen dat ik gelukkig ben, of op zijn minst toch gelukkig ga worden?  Nee. Dat denk ik niet. Nu kan ik het nog. Ik kan nog zeggen dat het allemaal wel goed komt en ik van een mug een olifant maak, maar hoe lang gaat die leugen stand houden? Niet lang denk ik. Daarom kan ik mezelf beter met de neus op de feiten drukken. Ik ben niet gelukkig, niet blij, niet wie ik wil zijn, ik weet niet meer wat ik wil en ik weet niet wat ik moet doen. Ik ben niet perfect. Ik ben niet gelukkig. Ik weet met mezelf geen blijf. En als ik het al niet meer weet, ik die mijn gevoelens zo goed ken, wie weet het dan wel?

 

Ik ga me voornemen om niet meer tegen mezelf te liegen. Gewoon de harde waarheid vertellen en die, met waarschijnlijk veel tranen, aanvaarden. Ik ga tegenslagen tegemoet, tranen, valkuilen die nog dieper zijn dan de valkuilen die ik al heb overleefd.. maar ga uit ik die valkuilen geraken? Ga ik die valkuilen kunnen ontwijken? Ga ik me in die valkuilen staande weten te houden?

 

Wel. Daar is maar één manier om achter te komen, is het niet? Alle gedachten op een rij, allemaal op me af laten komen, afspelen. De positieve gedachten en de negatieve. En we zullen zien.. Zijn mijn benen sterk genoeg om me staande te kunnen houden, of lijken mijn knieën binnen de kortste keren ineens van rubber?

 

Hier gaan we dan.

 

 

Ik val.
Donker overal; rust en stilte.
Het is gedaan.
Eindelijk.

 

Fuck it.

Één van de dingen die ik haat aan mezelf, is dat ik niet over serieuze zaken kan praten. Ik kan het niet, of toch heel moeilijk. Ik moet me eerst serieus comfortabel bij een persoon voelen voor ik eindelijk het lef heb om erover te praten. Voor ik het eindelijk kan

In mijn hoofd zijn al mijn gevoelens omgezet naar zinnen, maar het moment dat ik mijn lippen van elkaar doe om ze naar buiten te duwen, komt er slechts een gehakkel van letters uit waar je geen woorden of zinnen vanuit kan opmaken.

Ik wil zo graag praten over mijn gevoelens met mijn ouders of mijn zus, maar ik kan het niet. En ik durf het niet. En ik wil het ook een beetje niet. Omdat ik hen niet wil teleurstellen of wat dan ook. Ik wil hen niet kwetsen of teleurstellen. Ik word gekwetst en teleurgesteld, maar daar kan ik mee leven. Echt.
Ik zou veel liever willen dat ik honderd keer meer gekwetst en teleurgesteld wordt dan dat mijn ouders/zus/broer en échte vrienden pijn hebben.

Maar dan zijn er van die momenten waarop ik het hen allemaal in hun gezicht zou willen wrijven en hen alle pijn en teleurstelling die ik ooit gevoeld heb, te laten voelen. Omdat ze mij zo irriteren, kwaad maken en kwetsen. En dan, als de gedachten in mijn hoofd spelen, tik ik mezelf al op de vingers. "Nee, niet doen! Niet zo denken! Dat mag niet! Vind jij het leuk om je zo te voelen? Nee? Waarom zouden zij zich dan zo moeten voelen?"

Ik.. ik weet het gewoon allemaal niet. Ik weet met mezelf geen blijf, ik weet met mijn gevoelens en gedachten geen raad. Ik zit met mezelf in de knoop.

Is het mogelijk om nu in bed te kruipen en pas wakker te worden als mijn tienerjaren achter de rug zijn en ik volwassen ben? Oh, en kan ik er dan ook meteen een goedbetalende job bijkrijgen die ik graag doe? Dat zou echt de hemel op aarde zijn.

Later,
Hannah Jayne.

I just want to sleep, never want to wake up.

Op het einde van het schooljaar komen de twijfels; is dit wel de richting die ik wil verder doen? Is dit de richting die ik kan verder doen? Welke richting kan ik nog doen? Welke richting wil ik nog doen?
Zal ik er door zijn op het einde van het jaar?

Om eerlijk te zijn; ik vrees er voor. Ik heb veel gemist dit jaar, daar door krijg ik stress en paniek. En om het allemaal nog beter te maken heb ik veel te weinig zelfvertrouwen en een klas die alles beter kan dan ik. Hoera.

Ik weet niet of de richting die ik nu doe, wel de geschikte richting is voor mij. Pas op, ik doe het wel graag, maar het probleem is dat het mij moeilijk lukt. Ik moet enorm hard mijn best doen, met veel vallen en weinig opstaan, veel bloed, zweet en tranen verliezen om de opdracht die iedereen zo gemakkelijk kan uitvoeren, ook maar te kunnen snappen. Om ook maar iets te maken dat erop lijkt.

En vooral hetgene wat de leerkrachten dan zeggen zit me dwars en irriteert me onmogelijk veel; 'vergelijk jezelf nooit met een ander'. Maar dat is toch wel verdomd moeilijk als ze elke opdracht die je moet uitvoeren gaan vergelijken met de hele klas. De beste staan vooraan, de slechtste helemaal achteraan. Raad eens waar mijn opdrachten altijd staan? Inderdaad, achteraan.

En hoe hard ik ook mijn best doe, hoe vaak ik ook opnieuw begin, het blijft slecht. Het is alsof dit jaar het slechtste jaar ooit is.
En; ik weet niet eens of ik nog naar school wil gaan. Ik heb twee optie's; verder naar school gaan of gaan werken. En ik heb helemaal geen idee wat ik moet kiezen. Ik kom er gewoon niet uit.
Een deel van mij wil verder naar school gaan, omdat ik dan een diploma heb en ik dan ook nog een 'kind' ben en me ook kinderachtig kan gedragen in school. Dan kan ik nog onozelheid verkopen met vrienden.
Een ander deel van mij wil dan gaan werken, omdat ik dan niet de volle week naar school hoef, en geld verdien.
Ik weet het echt niet. Ik weet het gewoon niet. Ik kom er maar niet uit.. Kan ik ook een optie drie kiezen? Afscheid nemen van mijn familie, in bed kruipen en nooit meer wakker worden?
Dat zou super zijn.

Later, 
Hannah Jayne.

- HJ *

Het liefst zou ik door het leven gaan onder de naam Hannah Jayne.  Het liefst zou ik door het leven gaan met een heel andere kijk op de wereld, de mensen rondom mij en met een heel ander uiterlijk en innerlijk. Het liefst zou ik door het leven gaan op een andere wereld. Eentje waar mensen aardig zijn, verdraagzaam, sarcastisch, een tikkeltje humeurig,  grappig.. maar vooral; helemaal zichzelf.

 

Het liefst zou ik door het leven gaan op een wereld waar niemand zich hoeft te schamen om wie hij is, waar of van wie hij houdt en hoe hij eruit ziet.

 

Aangezien deze wereld alleen in mijn hoofd bestaat, heb ik besloten om op deze website een stukje van mijn gedachten vrijuit te laten, te doen alsof deze website die wereld is. Geen schaamte, geen terughoudendheid, geen nep gedoe, alleen de waarheid. Alleen mijn gedachten. Alleen ik, zoals ik écht ben. De Hannah Jayne in mij die niemand kent.

 

 

Hallo, ik ben Hannah Jayne.